Brief

Je neemt een beslissing. Een goede. Onderbouwd, helder, precies wat de situatie vraagt.

En ergens diezelfde dag, of pas een week later, denk je: wanneer ben ik dit eigenlijk gaan vinden? Dit is niet eens wat ik wil.

Het gaat goed met je. Dat is het verwarrende. Je levert, je leidt, van buiten klopt het plaatje. Niemand om je heen ziet iets.

En toch is er iets. Geen crisis. Geen instorting. Eerder een stille wrijving die niet weggaat.

Je ziet het zelf ook. Je bent er zelfs al mee bezig. Andere keuzes, scherpere grenzen, bewustere beslissingen. Je hebt boeken gelezen, misschien een coach gehad, een keer een retreat.

En toch kom je steeds op hetzelfde punt uit. Loop je vast op gebieden waar dat je nooit eerder overkwam.

Niet omdat je het niet snapt. Je snapt het haarfijn.

En juist dat is het verwarrende.

Want als je iets ziet, doe je er iets mee. Dat is altijd je kracht geweest. Je denkt het door, je zet je wil erachter, je houdt vol tot het er ligt.

Ratio, wilskracht, doorzettingsvermogen.

Daar ben je ver mee gekomen. En terecht.

Maar hier werkt het niet. Sterker nog: precies dat houdt je nu tegen.

Je merkt het in de kleine dingen, niet in de grote.

In een gesprek met je kind dat half is, omdat je met je hoofd al ergens anders bent voor het is afgelopen.

In de afstand die ongemerkt tussen jou en je partner is gegroeid. Niet door ruzie. Door twee mensen die te lang te druk waren om er iets van te zeggen.

In een avond die eindelijk van jou is, waarop je gaat zitten en merkt dat je niet zo goed meer weet wat je nu eigenlijk wilt. Niet omdat je het niet weet. Maar omdat je er op dat moment niet bij komt.

Dat is het verschil dat niemand benoemt.

Je bent jezelf niet kwijt. Je komt er alleen niet meer aan toe.

En dus doe je wat je altijd doet als iets niet werkt. Je gaat het beter begrijpen. Nog een boek. Nog een gesprek. Nog een inzicht.

En je krijgt die inzichten ook. Echte inzichten. Je doet er zelfs iets mee.

En toch sta je drie maanden later weer op precies dezelfde plek.

Dat is geen onwil. Geen gebrek aan discipline. En al helemaal geen gebrek aan inzicht.

Het is iets eenvoudigers, en iets hardnekkigers:

Begrijpen en veranderen zijn niet hetzelfde.

Je kunt iets haarscherp zien en er met geen mogelijkheid bij kunnen wat er nodig is om het te verschuiven. Want dat ligt op een laag waar je met denken alleen niet komt. En denken is nou net je sterkste gereedschap.

Hier komt het woord dat je misschien niet had verwacht in een brief als deze.

Controle.

Niet als verwijt. Als verklaring.

Je hebt jarenlang een leven gebouwd dat klopt. Je hebt het georganiseerd, gestroomlijnd, in de hand gehouden. En je deed dat goed. Zo goed dat er bijna niets meer misgaat.

Maar ergens onderweg is dat systeem zo sluitend geworden dat er geen ruimte meer is om iets te voelen. Geen kier waardoor de vraag die er echt toe doet nog naar binnen kan.

Wat je ooit bouwde om je leven te dragen, is langzaam de muur geworden waar je nu tegenaan loopt.

Dat is geen falen. Dat is wat er gebeurt als je goed bent in wat je doet.

En toch is dit niet het einde van het verhaal. Verre van.

Want die laag waar je met denken niet bij komt, is niet weg. Hij is alleen niet bereikbaar zolang alles aanstaat. Zolang je analyseert, plant, oplost.

Wat daar ligt is niet iets nieuws dat je nog moet leren. Het is wat je diep vanbinnen allang weet. Wat alleen geen ruimte meer kreeg.

En misschien is dat ook waarom het tot nu toe niet beklijfde. Niet omdat wat je deed niet klopte. Een boek, een gesprek, een retreat, het bracht je echt iets. Maar het raakte de laag waar je het al wist, niet de laag waar het vastzit. Daarom voelde het goed, herkenbaar zelfs, en zakte het weg.

Wat ik met je doe, gebeurt op die diepere laag. Niet om je iets nieuws te laten inzien. Maar om wat je allang weet te laten verschuiven op de plek waar het is blijven hangen. Daar verandert iets niet voor even. Daar verandert het omdat het niet meer terug hoeft.

Je hoeft het niet harder te zoeken. Je moet er weer bij kunnen.

En dat is precies waar je iemand anders voor nodig hebt.

Niet omdat je het niet kunt. Tot hier ben je helemaal zelf gekomen.

Maar voorbij dit punt is je eigen denken nou eenmaal niet het gereedschap. Je kunt jezelf niet uit een patroon denken dat je met datzelfde denken in stand houdt.

Ik werk al zevenentwintig jaar met vrouwen die precies hier staan. En wat ik in al die jaren heb geleerd is dit: ze hebben geen uitleg nodig. Ze zien het vaak scherper dan ik het had kunnen verwoorden. Wat ze nodig hebben is iemand die met hen verder komt dan ze alleen kunnen.

Daarom werk ik niet vanuit een spreekkamer, een uur per week, tussen twee vergaderingen door.

Daarom haal ik je eruit. Letterlijk. Een paar dagen naar Málaga, weg uit je systeem.

Niet als vakantie. Niet als beloning.

Als keuze.

Want zolang je in je eigen omgeving blijft, blijft de automatische piloot aan. Dezelfde agenda, dezelfde rollen, dezelfde reflexen die al jaren draaien. Pas als je daar even volledig uit stapt, wordt het stil genoeg om te horen wat eronder ligt.

Dat is geen plek op een kaart. Dat is de voorwaarde waaronder die laag weer toegankelijk wordt.

En wat er dan verandert, merk je niet als een groots nieuw begin. Je merkt het in dezelfde kleine dingen waar het eerder niet goed voelde.

In een beslissing die je neemt en waarin je jezelf meteen herkent.

In een gesprek met je kind waar je deze keer wél helemaal bent, tot het is afgelopen.

In de afstand tussen jou en je partner die kleiner wordt. Niet omdat jullie eraan werkten, maar omdat jij er weer echt bent.

In een avond die van jou is, waarop je niet meer hoeft te zoeken wat je wilt, omdat je het weer voelt.

Niet omdat je harder je best deed. Omdat je weer bij jezelf kunt.

Ik weet niet of dit jouw moment is. Dat bepaal jij, niet ik.

Maar als je dit hebt gelezen en ergens dacht: ze beschrijft mij, dan hoor ik dat graag van je.

Geen formulier. Geen intake. Geen verplichting.

Stuur me een e-mail met één woord: 'Herkenbaar'.

Dan weet ik genoeg, en schrijf ik je terug.

Warme groet uit Málaga, 

Maris